"De Vesuvius houdt van ons" En ik van hem...

Na mijn vele bezoeken in de loop der jaren aan deze geweldige berg heb ik mij vaak afgevraagd waarom het steeds voller gebouwd wordt rond de Vesuvius. Zijn de mensen niet bang die daar wonen?

In 19 n. C. was de Vesuvius gewoon een groene berg bedekt met bomen, bloemen en wijnranken. Een Griekse geograaf genaamd Strabo dacht dat de rotsen door een vuur werden verwarmd. Later door de fameuze uitbarsting van 79 n. C. werd Pompeï bedolven onder as en puin en Hercolaneum verdween door een aardverschuiving van modder en wist men beter

Nee, men kijkt er met bewondering naar en sinds de laatste uitbarsting van 1944 blijven de Napolitanen gewoon dichtbij de flanken van de vruchtbare berg wonen en bouwen. Want vruchtbaar is deze berg van 1280 meter hoog zeker met zijn bodem rijk aan alkaliën en fosfor zouten.

De druiven leverden lange tijd de beste wijn van Italië. De welbekende " Lacrima Christi" (Tranen van Christus). De Campi Flegrei velden aan de andere kant aan de baai van Napoli even voorbij Pozzuoli zijn nu bekend geworden vanwege de geplande Griekse wijnstokken; Falanghina en de Greco de tufo die op deze vruchtbare vulkanische aarde welig tieren en verrukkelijke wijnen produceren (althans naar mijn smaak en nog steeds niet bekend genoeg).

Vroeger was Pozzuoli tot aan Cuma een bloeiend handelsgebied, maar door de vele aardverschuivingen en het omhoog komen van de grond onbewoonbaar geworden. Nu is men gelukkig weer volop bezig om tot aan Baia de luxe die dit gebied in de tijd van Aragonesi had in ere te herstellen.

Daarna volgden er regelmatig uitbarstingen. In 1991 werd een groot gedeelte van de flanken uitgeroepen tot beschermd natuurgebied: "het Parco Nazionale del Vesuvio". En natuurlijk houdt het observatorium op de helling de slapende berg goed in de gaten en gaan alle gegevens dagelijks voor onderzoek naar Napoli. Dit neoklassieke gebouw uit 1845 is te bewonderen met zijn enorme bibliotheek en mineralen en biedt ook nog eens een geweldig uitzicht op de Vesuvius!

Mijn bezoeken aan de Vesuvius zijn van alle jaargetijden en elke keer benam deze berg mij de adem vanwege zijn schoonheid! In het voorjaar is hij felgeel en om dan naar boven te rijden tussen de velden van brem is werkelijk fabuleus. In de zomer en najaar diepgroen en in de winter bruin. Met de gids kijken of hij nog leeft, is ook een belevenis, met een aangestoken sigaretje blaast hij de rook in de kraterwand en rondom de gehele kraterwand verschijnen er rookpluimpjes. Hij leeft dus... en als deze gids mij vraagt waar ik vandaan kom, "Holland", is hij zeer verbaasd als ik mijn vraag weer stel; "bent u niet bang?" , "bent u niet bang van de zee?" is zijn vraag.....Tja daar zeg je zowat...

Lees verder op Vesuvius vervolg