Trouwweetjes

• Vooral in het zuiden van Italia is het heel ongewoon om als bruid of bruidegom voor de bruiloft een vrijgezellenfeestje te houden.
• Op een bruiloft is het gebruikelijk aan de gasten een klein geschenkje mee te geven in de vorm van een bomboniera. Dit is een doosje, zakje of een ander soort verpakking waarin confetti zitten: dit zijn bruidssuikers en dus niet confetti zoals wij dat kennen. Het gebruik is dat iedere bomboniera vijf confetti bevat, een oneven nummer dat net zoals een echtpaar ondeelbaar / onafscheidelijk is. De bomboniera wordt in Italia overigens niet alleen gegeven op bruiloften, maar is een geschenk voor allerlei feestelijke gelegenheden, zoals geboortes of verlovingen. Bij elke gelegenheid hoort een bepaalde kleur confetti. Zo gebruikt men op een bruiloft altijd witte confetti.
• Luna di miele, maan van honing, is wat bij ons de wittebroodsweken genoemd wordt. De naam luna di miele staat voor de zoete, mooie momenten in het begin van een leven samen. Waarschijnlijk komt de naam van een legende uit het antieke Rome; de pasgetrouwden zouden na de bruiloft gedurende één maan alleen maar honing eten.
• Iets groens dragen in de nacht voor de bruiloft brengt geluk en rijkdom aan het bruidspaar.
• Op haar trouwdag mag de bruid geen goud dragen, totdat ze haar trouwring om krijgt. Goud dragen gedurende of voor de bruiloft zou ongeluk brengen.
• In de regione Veneto is het gebruikelijk dat de bruidegom naar het huis van de bruid loopt en dat ze dan samen met een gezelschap naar de kerk lopen. Onderweg kijken bewoners naar de groep en presenteren de bruid een paar uitdagingen. Ze leggen bijvoorbeeld een bezem op de grond en als de bruid hem opmerkt en oppakt om hem weg te leggen betekent dat, dat ze een goede huisvrouw is. Daarna zouden ze langs een huilend kind kunnen komen, dat het koppel stil moet krijgen en waarbij het aanstaand bruidspaar voor een lach op z'n gezicht moet zorgen. Pas als dit hen dit lukt, zullen het immers goede ouders worden. Wanneer ze langs een bedelaar komen, moeten ze een gulle gift doen, wat betekent dat ze een goed hart hebben.

En vroeger...

• Lang geleden werden huwelijken gearrangeerd door de familie van de bruid en bruidegom. Vaak ging de broer of een ander mannelijk familielid van de bruidegom naar de vader of oom van de jongedame om haar hand te vragen. In sommige gevallen zond een koppelaar een messaggio, boodschap, naar de familie van de aanstaande bruid, waarin stond dat de man graag met haar wilde trouwen. Wanneer de ouders toestemming gaven, kon het koppel trouwen.
• Als de bruidegom de bruid direct ten huwelijk vroeg, zong hij over het algemeen eerst een serenade voor haar en speelde daarbij vaak ook op een instrument.
• In de middeleeuwen werden door Italianen diamanten trouwringen gegeven vanwege het geloof dat de diamant was ontstaan uit de vlammen van liefde. Edelstenen werden in die tijd gebruikt als onderdeel van de betaling door de bruidegom voor zijn bruid. De betaling (bruidsschat), zoals verlovingsringen vandaag de dag, symboliseert de bruidegoms wil tot trouwen.
• Oude kerkelijke tradities verboden trouwen tijdens het veertig dagen vasten van Aswoensdag tot Paasnacht. Trouwen mocht ook niet in de maanden mei en augustus. Mei was gereserveerd voor de verering van de Heilige Maagd Maria en de maand augustus zou voor ongeluk en ziekte zorgen.
• Een ander oud gebruik was dat de bruidegom een stuk ijzer in zijn zak droeg op de trouwdag om il malocchio, het boze oog, af te weren. Zijn gelukkige situatie kon immers voor jaloezie en afgunst zorgen en bovennatuurlijk gevaar aantrekken.
• Voor de trouwerij verzamelde de bruid huishoudelijke apparaten, linnengoed, kleding voor zichzelf en soms zelfs toekomstige kleding voor haar man om mee naar zijn huis te brengen. Haar familie zorgde voor de bruidsschat bestaande uit geld en eventueel ook wat spulletjes voor in het huis.
• In het oude Rome werd een homp tarwebrood verkruimeld boven de hoofden van het bruidspaar om hen te verzekeren van een vruchtbaar en intens leven. Gasten aten de kruimels, aangezien dat geluk zou brengen.
• De bruid droeg een satijnen borsa, tas, met zich mee waarin gasten enveloppen met geld stopten. Met het geld kon zij een deel van de kosten van de trouwerij bekostigen, die door de familie van de bruid was gefinancierd. Tijdens de receptie werd de tas door de nonna of mamma van de bruid bij zich gehouden. Bij sommige bruiloften hing de satijnen tas om haar hals zodat alle mannen die met de bruid dansten geld in de tas konden stoppen.
• In het zuiden van Italia liet het bruidspaar aan het eind van de trouwdag een vaas of glas in scherven vallen. Het aantal scherven stond voor het aantal jaren dat het paar gelukkig getrouwd zou zijn.