De familie

Anne Arends besloot op haar 17e naar Italia te gaan om daar als tatina, au-pair, te werken. Als tatina heeft ze de prachtige stad Torino leren kennen en haar hart verloren aan de familie Bucci-Bonino. Lees haar dagboek vanaf het begin en geniet mee van haar au-pair ervaringen, en vooral haar typische tatina-blunders......

De familie Bucci-Bonino is mijn gastgezin geweest gedurende 1,5 jaar:

Aurora:

de moeder. Ontzettend lief en verzorgend, maar verschrikkelijk perfectionistisch en als ze boos wordt moet je dekking zoeken..Heeft de broek aan zoals een echte Noord-Italiaanse het betaamt en zegt om de 5 minuten ‘porca miseria, che stress'

Sergio:

de vader. Erg relaxed en grappig, maar vooral il marito perfetto (denk ik).. Het eerste Italiaanse woord wat ik van hem leerde was er eentje die ik vaak tegen hem zou gaan zeggen: villano!

Alessio:

de oudste van 5. Is soms een birbone maar vooral een lief, wijs en stoer mannetje, luistert redelijk goed...

Enrico:

= de middelste van 3. Is mijn schattige kleine Enrico, en een schattig monster dat NIET luistert. Ik weet nu pas weer wat 'tegen lucht praten' betekent...

Luca:

il cucciolo van 3 maanden oud. Ontzettend lief en vertederend, met dikke spekbeentjes, inclusief pruillip als ‘ie moet huilen en heeft de prettige eigenschap steeds zijn melk uit te spugen als ik net een schoon truitje aan heb...

Aurora komt uit Grazzano Badoglio, een klein Piemontees dorpje nabij Moncalvo (AT). Over mijn eerste bezoek aan Grazzano schreef ik destijds:

...Grazzano is een dorpje met 600 inwoners (met alleen een bakker, slager, supermarktje, bar en postkantoor om te winkelen...joehoe). Zo idyllisch. De ouders van Aurora, Ugo en Rita, wonen naast de moeder van Ugo, Anna (dus Aurora's oma). De broer en schoonzus van Ugo wonen ook in dat complex. Anna heeft het grootste huis, en dan is er een huis aan vast gemaakt, en die maakt een hoek, Zo heb je dus ook een cortile voor dat gebouw. Anna is 87 jaar en ongelooflijk...haar hele leven heeft zij in Grazzano gewoond. Pas 2 jaar geleden (!!!) heeft zij voor het eerst in haar leven de zee gezien. Zo gaat dat daar. Die inwoners daar hebben hun hele leven in het dorp. Gaan naar Moncalvo elke donderdag om de vrouwen inkopen te laten doen op de markt en de mannen een spelletje jeu-de-boules met elkaar te laten spelen. Aurora is daar ook opgegroeid. Conosce tutti e sa tutto di tutti. Ugo en Rita gaan nooit op vakantie, want ze hebben een hond die ze niet willen achterlaten. Ugo jaagt regelmatig op konijnen (die ik 's avonds op mijn bord heb liggen)...verder moderne mensen hoor. Ouderwets huis, maar als de telefoon gaat hoor je een discomuziekje met beat!!! Geweldig!! En Anna, zij gebruikt maar twee kamers van het huis. De keuken en slaapkamer. In de keuken heeft ze nog zo'n oud fornuis met naast de oven een kachel achter een luikje, waar ze stooft met hout!...

De ouders van Sergio daarentegen wonen midden in de stad Torino, bezitten een luxueus appartement en gaan zeer regelmatig op vakantie. Hebben een dvd-speler en een plasmascherm. Maar daarentegen weten ze niet eens welke afstandsbediening voor welke apparaat dient én hoe het laatje van de dvd-speler opengaat. Leven met de familie Bucci-Bonino bestond uit gezelligheid, alles voor de kinderen, chaos, stress om niks (Aurora wederom ‘che stress Anna, non ce la faccio più; devo stendere, prepare il pranzo, andare al mercato, passare dalla signora Castaldi che ha rotto la gamba...Sto diventando matta!!!') en verhitte discussies, roddels en mooie gesprekken.

Het leven als au-pair bleef me soms verbazen. Als het mooi weer was gingen we vaak naar het buitenhuis in Sestri Levante, nabij Portofino in Liguria. De residentie waar het appartement deel van uitmaakte had ook een zwembad. Een bezoek aan dit zwembad wekte elke keer weer dezelfde irritatie bij mij op:

...en Aurora nam weet ik veel hoeveel spullen mee. Toen we terug gingen naar ons appartement zei mevrouw tegen me: 'Anna, neem jij even dat, dat, dat en dat mee? En oh ja...ook nog dat (=Luca's wipstoeltje).' Daar liep ik vervolgens volgepakt, achter hun allemaal aan. Mijn armen vol met dat, dat, dat en dat plus het wipstoeltje over mijn schouder. En uiteraard paste ik toen niet door het hek. Dus moest ik de hele boel weer op de grond zetten. Toen ik bukte om de boel neer te zetten viel die *$#**wipstoel op mijn hoofd en ja...toen voelde ik me echt juffrouw Pakezel. Enfin...na nog drie trappen en twee hekken waren we thuis.

Lees ook deel 3 van diario di Tatina...