Se non ci fosse la salute....

Gezondheid is in Italië een belangrijk gespreksonderwerp. Als mensen elkaar tegenkomen op straat, informeert men er altijd naar want je kunt nog zo veel interessante dingen mee maken maar Se non c'è la salute.... .

Voorkomen is beter dan genezen, dus... regelmatig controle. Minstens een keer per jaar dient men een algemeen bloedonderzoek te ondergaan (gli analisi del sangue). En heeft men ergens last van? Medische hulp in Italië is zeer laagdrempelig. Voor gevallen waar men geen raad mee weet, gaat men zelfs naar de  pronto soccorso, eerste hulp.

Voor minder acute gevallen gaat men naar de huisarts. In Italië heeft een bezoek aan de huisarts ook een sociale functie. Voor een dergelijk bezoek moet men vaak een hele middag uittrekken. In de wachtkamer is het een gekakel van jewelste. Niet zoals in Nederland waar patiënten zwijgend een plekje zoeken, een tijdschrift pakken, elkaar eens goed bekijken en stiekem proberen te raden waarvoor ze komen.

In de gemiddelde Italiaanse wachtkamer heerst daarentegen weinig discretie. Iedereen praat met elkaar en vraagt nieuwsgierig tussen neus en lippen door waar men voor komt. Iemand begint dan te vertellen over zijn eigen kwaaltje. Maar voordat hij er erg in heeft neemt de ander het gesprek over. Dat begint dan meestal met de woorden: "Ja, dat heb ik ook meegemaakt." Om vervolgens eindeloos uit te weiden over zijn eigen problemen.

Er wordt heel wat afgekletst en voor dat je het weet is de middag omgevlogen. Als men eindelijk aan de beurt is en uitgenodigd word om de spreekkamer binnen te gaan, dan gaat het snel. Binnen een mum van tijd staat men met een recept in de hand weer buiten en gaat men met een voldaan gevoel naar huis.

In Italië is de geneesmiddelenconsumptie meer dan tweemaal zo hoog als in Nederland. Dit houdt vooral verband met het niet bepaald terughoudende voorschrijfgedrag van de Italiaanse artsen en het gemak waarmee je bepaalde geneesmiddelen zonder recept kan kopen bij de apotheek. Als je goed geld wilt verdienen moet je in Italië een apotheek beginnen, een gouden markt.

La farmacia... je kunt er alles krijgen, het is net een supermarkt. Last van een verkoudheid of een vreemde allergie? De apotheker weet er wel raad mee en kan je een hoop pilletjes en crèmepjes voor schrijven, en mocht dat niet helpen... dan kan je altijd terugkomen! Het kost wel wat, maar dan heb je ook wat.

Last van benauwdheid, keelpijn of een verstopte neus? Onmisbaar voor jong en oud is ‘Aerosol', een stoomapparaat dat de luchtwegen vrijmaakt. In Nederland heb ik er nog nooit van gehoord. Maar dat is nog niet alles...de apotheek is tevens drogist! Is de zomer in aantocht ? De etalage staat vol met anticellulitis crèmes, antirimpel crèmes en andere liftende producten. Je kunt zelfs injectiespuiten kopen met vitamines of pijnstillers, geen enkel probleem. Je zou toch denken dat je enige ervaring moet hebben voordat je jezelf een injectie in je bil geeft, maar goed...

Zo zie je maar weer, een bezoek aan de apotheek is snel en efficiënt. Binnenlopen kan zonder afspraak, deskundig personeel staat voor je klaar én je gaat altijd met een voldaan gevoel naar huis, tenminste... Soms is het beter om niet al te veel haast te hebben en je niet zomaar wat aan te laten smeren.

Zo weet ik nog goed dat ik op een dag hevige keelpijn had. Ik zat op kantoor en besloot om iets voor mijn keel te halen bij de plaatselijke apotheek. Met een schorre stem legde ik uit waar ik last van had, en dat ik graag iets voor mijn keel wilde hebben. Onmiddellijk schoot de apotheker mij te hulp. Ik had een doosje Strepsils voor ogen maar de apotheker had duidelijk andere plannen met mij. Hij ratelde een hele reeks met namen van medicijnen op en daar stond ik dan!

Het maakte me niet zo veel uit, als ik maar een paar tabletten voor mijn keel zou krijgen. De apotheker dacht even na, deed een stap naar voren en zei toen zelfverzekerd: "Allora Le do una scatola di supposte". "Va bene" , antwoordde ik, overtuigd dat Supposte de naam van het betreffende geneesmiddel was. Opgelucht keerde ik terug naar kantoor. "Is het gelukt?" vroegen mijn collega's? "Tuurlijk" zei ik, en haalde het doosje uit mijn tas.

Ik maakte de verpakking open, schonk mezelf een glas water in en stond op het punt om een kogelvormige pil van een aanzienlijke grootte in mijn mond te stoppen. Mijn collega die net een slok had genomen, verslikte zich hevig en proestte haar thee uit over het bureau, het kwam zelfs haar neus uit. Het bleken zetpillen te zijn. Ik heb erg gelachen die middag en ook ik ging met een voldaan gevoel naar huis. Se non ci fosse la salute...