Belevenissen op Sardegna

Una storia del nostra amica Ciska Kuppen

Denk ik aan onze vakantie op Sardegna , staat dit mij het meeste bij: de mysterieuze Nuraghi (ringvormige ruïnes, uit 1500 v. Chr., gebouwd door een haast onbekend gebleven volk), het indrukwekkende landschap en het lieflijke dorpje La Caletta, gelegen aan de oostkust.

Nuraghi

Een ferry zou ons vanuit Civitavecchia naar Olbia in Sardegna brengen. De snelle ferry's waren in augustus al volgeboekt, dus voeren wij noodgedwongen met een langzame: in plaats van drie uur, deden we er ongeveer zes uur over. Maar ach, wat gaf het, we hadden geen haast; het was immers vakantie.

Precies zo dachten de ferrymedewerkers er ook over. Onze ferry lag al tijden aangemeerd, maar zij hadden slechts oog voor elkaar. Terwijl achter hen de verkeerschaos almaar groeide en het ongeduld luidkeels kenbaar werd gemaakt - vooral door de kleintjes - wisselden zij in alle rust nieuwtjes uit, onder het genot van een peuk en een verse espresso uiteraard.

Alghero

Nadat de hectiek rond het inschepen achter de rug was, veranderde de ferry razendsnel in een hippieboot: overal lagen mensen, op alle verdiepingen, in alle hoeken en gaten. Allen voorzien van dekens, slaapzakken, truien en jassen aan. Gezien de hoge temperatuur vond ik dat erg overdreven, maar later niet meer: de airco aan boord bezorgde ook ons kippenvel! De trip terug naar onze auto, om onze jassen te halen, bleek echter tevergeefs: het autodek was reeds hermetisch afgesloten.

Dan maar naar het buitendek, waar het lekker warm was. Helaas, eenmaal op volle zee vlogen de haarspelden ons om de oren en kregen wij een nieuw kapsel aangemeten, à la "hippiestyle". Met dat kapsel hebben we de hele vakantie rondgelopen, want wees gewaarschuwd mensen, het waait verschrikkelijk hard op Sardinië.

In La Caletta, een mooi dorpje aan de kust, hadden we een gezellig appartementje gehuurd, met alles erop en eraan. Er lag zelfs een dik logboek op tafel, waarin al onze voorgangers iets over Sardegna hadden geschreven, over hun leuke, maar ook minder leuke uitstapjes en ook werden we getipt over interessante dorpjes en over goede, én de minder goede, restaurants.

Ook lazen we over het pittoreske vissersdorpje Santa Lucia, dat vlakbij La Caletta ligt en dat je daar met gemak naar toe kunt lopen, mits je zin hebt in een pittige strandwandeling (denk aan die wind!). In dat dorpje zijn eetgelegenheden genoeg, de gerechten op de menukaart heerlijk en niet duur en het brood ovenvers. Eén soort vonden wij heel erg lekker: de pane carasau, een heel dun, maar knapperig brood, dat om die reden ook wel carta da musica genoemd wordt.

Met de auto kun je het eiland sneller verkennen. Nou ja, snel...de snelweg bij Olbia is nog in de maak, de omleiding zorgt voor vertraging en soms voor files, maar daarom niet getreurd, het fileleed wordt verzacht door het prachtige landschap van Sardinië.

Nuoro

Op zondag heb je meestal geen last van files, we arriveerden dus veel te vroeg in het stadje Nuoro. Net na het middaguur was het er doodstil: lege straten en gesloten winkels, ongelooflijk saai dus. De imposante Cattedrale di Santa Maria delle neve opende pas na vieren haar deuren, zo ook het Museo della Vita e delle Tradizioni Popolari Sardi (museum over het leven en de tradities van de Sardijnse bevolking).

Terwijl we door het haast uitgestorven centrum sjokten, hoorden we ineens het kletterende geluid van paardenhoeven achter ons en werden we met veel geschreeuw aan de kant gejaagd door twee jongemannen te paard die ons angstaanjagend hard voorbij stoven.

Biertje?

Later bleek dat zij deel uitmaakten van een groep ruiters die - gekleed in traditionele Sardijnse kleding en gezeten op een snel paard - reclame maakten voor La Festa del Redentore, een populair volksfeest dat pas het weekend daarop zou plaatsvinden. Uitdrukkingen als "halsbrekende toeren" en "levensgevaarlijk stuntwerk" was eigenlijk te zacht uitgedrukt voor de kunsten die deze twee jongemannen vertoonden. Overmoedig galoppeerden zij wild door de straten, soms gevaarlijk balancerend op hun zadel met hun teugels als enig houvast. Ze leken wel volslagen gek of... dronken misschien? De cafébaas maalde er niet om, hij waardeerde de show ten zeerste. De jonge waaghalzen werden rijkelijk voorzien van bier, stunten maakt immers dorstig. Of de jongemannen het weekend daarop ongedeerd op het feest aanwezig waren? Die vraag moet ik helaas onbeantwoord laten...

Alghero

Uiteraard bezochten wij andere plaatsen op Sardegna, waaronder ook Alghero, een stad aan de westkust van Sardinië. Alghero heeft een prachtig, historisch centrum met vele nauwe straatjes; ook een bezoek aan de befaamde Grotta di Nettuno is de moeite waard. Ons zal echter niet de stad zelf, maar de weg huiswaarts nog lang heugen.

Feit is dat we bij Ozieri beter hadden moeten opletten, want precies daar ging het mis: we reden niet meer over de 199 maar over de 389, richting Buddussò en in plaats van vijftig kilometer, moesten we er ineens nog honderd afleggen.

Moe, hongerig en humeurig, bestudeerden we de wegenkaart. De SP 25 richting Torpe, dat zou een flink stuk afsnijden. Het was maar een smalle, kronkelige streep op de kaart, maar waarom die niet genomen?

En zo zoefden wij even later over een eenzame weg vol haarspeldbochten, dwars door het indrukwekkende ruige landschap, met aan weerszijden alleen maar zicht op hemelshoge heuvelruggen en vele kuddes schapen. We waanden ons de enige aardbewoners.

Na ruim een uur sloeg onze lyrische stemming om in verbazing, bij Gerard dan, bij mij overheerste de schrik. Want waar was de SP 25 gebleven? Voor ons lag een langgerekte, abnormaal smalle brug met roestige relingen en allerlei vreemde uitstulpingen. Mochten wij, nee, móesten wij dáár overheen? Onze auto leek plotseling zo breed en log en stel dat we daar vast kwamen te zitten, dan waren we verloren: keren was absoluut onmogelijk en achteruit rijden veel te gevaarlijk...

Ja, natuurlijk hebben we de rit overleefd, al ging het allemaal maar net en met veel angst en beven. Ik vergat deze angstaanjagende rit in het logboek te vermelden...De volgende gasten, zouden ze het me kwalijk nemen?

Cisca Kuppen