Alfa Romeo - deel 3

De vakantie van 1978 begon enigszins verwarrend. Hadden we ons eerst ingesteld op een Honda-vakantie, dreigde het even een Alfa Romeo-spider-tour te worden. Een tour die trouwens iets meer problemen zou geven, omdat mijn vrouw en ik, mijn ouders hadden uitgenodigd hadden mee te gaan. Naar Italië natuurlijk. Maar voordat de problemen zich serieus aandienden, werd het een Alfa Romeo-Giulia-droomreis. Totdat de garage dus één dag voor de vakantie met de tragische mededeling kwam, dat van onze spiksplinternieuwe Giulia de motor vervangen moest worden. Deze ingreep kon onmogelijk binnen een halve dag plaatsvinden. "Maar", sprak de dealer, "als hij niet tijdig klaar is, krijgt u van ons een andere auto in bruikleen mee. Kosteloos!" Een koninklijk aanbod! Maar ik gaf er toch de voorkeur aan om met onze eigenste Giulia op vakantie te gaan.

Dat werd het uiteindelijk ook. Want ik kreeg 's avonds een telefoontje. "Hij staat klaar, maar we hebben de auto niet uitgebreid kunnen testen. Als u het aandurft, kunt u hem meenemen". "Dat durf ik best! We gaan naar Italië. Als daar wat fout gaat, in het hol van de leeuw, zit ik gebeiteld!" Dan moet dat hol wel eerst gehaald worden. Bij Keulen begon het oliepeil te zakken. Voordat er paniek in de tent zou uitbreken, deed ik een tankstation aan. Terwijl de rest van het gezelschap koffie slurpte, zou ik het oliepeil controleren. Makkelijker gezegd, dan gedaan. De peilstok was veni, vidi, foetsie. Dat verklaarde veel, maar loste het probleem niet op. Totdat ik de stok ontdekte, hangend aan een kabel. Het geluk was met de domme. Na de olie aan-gevuld te hebben, reden wij zonder problemen naar Vipiteno. En later naar Desenzano del Garda. Alwaar wij veertien dagen in een klein hotelletje aan de boulevard zouden verblijven.

We hadden een eindeloze vakantie. Ik bespaar u de details. Ik kom hier later ongetwijfeld nog op terug. Maar het onbetwiste hoogtepunt was ongetwijfeld ons bezoek aan de opera Aïda in de Arena van Verona. Ik beperk me nu slechts tot de ervaringen, die we daar opdeden met onze Giulia. We werden werkelijk op handen gedragen. Als wij ons bij een benzinepomp meldden, waar reeds een lange rij wachtenden stond, werd ons gebaard, dat we even achterom moesten komen en werden wij meteen geholpen. We waren één met de Italianen. Desenzano is dan ook een Italiaanse badplaats. Prachtig het geluid van de motor bij het abrupt los laten van het gaspedaal in de Dolomieten. We draaiden onze raampjes open om dit concert ademloos aan te horen. Wat een wegligging, welk een souplesse van de motor. We reden door de bergen gelijk een mes door de boter kan snijden. Een kromme beeldspraak, maar een echte Alfa-fan weet wat ik bedoel. Jammer dat aan dit één zijn een eind kwam. De plicht riep. Dus keerden wij moe maar voldaan huiswaarts. Bijna probleemloos. Tot wij in Zuid-Duitsland gingen tanken. De attente juffrouw daar bood aan de voorruit te wassen. We waren door een muggenplaag gereden.

En de dubbele koplampen gingen in één moeite door. Dacht zij, dacht ik, maar niet de Alfa. Beide units vielen bij de eerste de beste veeg van de spons uit het front. "Dat heb u met zo'n oude auto!", sprak de juffrouw in het Duits. Ik dacht dat ik door de grond zakte. Dit ouwetje was nog geen maand oud! Als het ware de luier nog niet ontgroeid. Provisorisch werden de units teruggeplaatst, her en der werd een touwtje geknoopt. Vervolgens zijn we voorzichtig naar huis gereden. Mijn dealer schaamde zich kapot, toen ik mij vrijwel direct na thuiskomst bij hem meldde. Dat ik nieuwe lichtunits kreeg, sprak vanzelf. Maar om het leed te verzachten kreeg ik ook nog een echt houten stuur.

Wie, wat, waar, welk leed?! Ik was de koning te rijk. Zo gelukkig als een mens maar zijn kan. De vakantie van 1978 zal ik nooit vergeten en zal ook nooit meer geëvenaard worden. Echt la bella Italia in ottima forma.