T - Titiaan

Titiaan wordt beschouwd als de belangrijkste schilder van de Venetiaanse Renaissance. Evenals Roma en Firenze was Venezia een belangrijk kunstcentrum in de Renaissance. Het verschil met deze steden ligt vooral in het veelvuldige gebruik van warme kleuren en in de uitbeelding van prachtige stoffen, gewaden en fonkelende juwelen. Dit is te danken aan de invloed van de pracht en weelde uit het Oosten. De Venetianen vonden kleur (het colorito) veel belangrijker dan de wiskundige berekening van een schilderij volgens het juiste perspectief (het disegno). Tot in de 19e eeuw zou deze opvatting schilders beïnvloeden, zoals Delacroix, die ook kleur gebruikte om een bepaald deel van het schilderij extra nadruk te geven. Ook waren de Venetianen sterk in het uitbeelden van licht, wat ze hadden geleerd van de Nederlanders. Tot dan toe was de tempera-techniek gangbaar, waarbij ei werd gebruikt. Dankzij de olieverftechniek werd het mogelijk om het licht veel glanzender uit te beelden dan voorheen, waardoor men de prachtigste lichteffecten ontwikkelde.

Aardig om te weten: het was destijds niet gepast om een naakte Venus ( de godin van de liefde) zo in de huiskamer te hebben hangen. Zij diende achter een gordijn te worden geplaatst. Als je naar de Venus van Urbino kijkt, lijkt het net of zij je blijft aankijken, waar je ook staat. Het hondje op het schilderij wordt ook wel gezien als symbool voor trouw. Op de achtergrond zien we twee vrouwen bezig om kleding uit een kist te halen. Het is waarschijnlijk een huwelijkskist (cassone). Samen met het hondje, de sieraden en de bloemen zijn het allemaal symbolen die erop zouden kunnen wijzen dat deze vrouw gaat trouwen.