Battuta al cinghiale

Eén ding dat ik met de meeste Umbri (nog) niet gemeen heb, is de afkeer van levende wilde zwijnen, cinghiali. Ik ben nog altijd blij ze te zien, horen en ruiken (misschien dat laatste eerlijk gezegd wat minder). Salsiccia di cinghiale, cinghiale in salmi of alla brace, prosciutto di cinghiale en nog veel meer wildzwijnproducten vinden gretig hun aftrek onder de Umbri en toeristen hier. De productie van wild zwijn etenswaren is zo hoog dat ik in eerste instantie dacht dat de zwijnen waarschijnlijk niet zo wild waren als men mij wilde laten vermoeden.

Tot het oktober was en er om mij heen een oorlog uitbarstte. De cinghiale-jagers waren begonnen aan hun drie maanden durende poging de wilde zwijnenstand terug te brengen naar een leefbaar niveau. Nadat de wilde zwijnen ooit door biologen hier opnieuw in de natuur zijn uitgezet, nadat ze geheel waren uitgestorven, zijn er veel te veel cinghiali gekomen. Er is namelijk een klein foutje gemaakt, want de biologen hebben niet pure wilde zwijnen losgelaten, maar wilde zwijnen die waren gekruist met normale varkens. De huidige zwijnen krijgen veel meer jongen en de jongen blijven veelal in leven omdat er geen natuurlijke vijanden meer zijn. Ecco allora i cacciatori!

Groepen van twintig of meer mannen in camouflagekleding, groot geweer over de schouder en telefonino in de aanslag (die ontbreekt dus ook letterlijk NOOIT), met nog een veel grotere groep honden die bij elk snuifje wild als wolven beginnen te janken en tegelijk in een heel lange rij achter hun neus aan beginnen te rennen, vullen al snel mijn anders zo vredige uitzicht. Het is een kabaal van jewelste, want de cacciatori lijken erop gebrand meer geluid te produceren dan hun honden. Hiertoe hebben ze veel middelen tot hun beschikking. Schreeuwend en op toeters blazend trekken ze hun pad. Ze winnen het van de honden op volume niveau, maar de snelheid zit er wat minder in.

Ze hangen een bordje op bij de toegangswegen tot het jaaggebied: ‘battuta al cinghiale'. Ik begreep dit eerst niet, want battuta betekent namelijk ook ‘grap'. Ik zag de bordjes wel, maar zag de grap er niet van in. Ik keek toe vol verbazing en nog voller van ergernis. Op een dag kon ik mezelf niet langer bedwingen en vroeg aan een groep vermoeide jagers nadat hun dagtaak erop zat, waarom ze toch zo naar elkaar schreeuwden. Ik wees naar hun mobieltjes en zei dat bellen toch wel zo makkelijk en vredig zou zijn. Ze brulden het uit van het lachen en tussen het proesten door zei de leukste van hen dat hun honden nog altijd niet in staat waren om de telefoon op te nemen. Wildzwijnjagers maken deel uit van een vaste groep, squadra, je hebt hier dus squadre di caccia en squadre di calcio, voetbalelftallen. Die squadra heeft me sinds die dag altijd zeer vriendelijk, breed lachend, gegroet.

Ik heb andere vragen, onbeantwoord uiteraard: Waarom hangen le squadre een bordje op dat ze jagen, als iedereen aan het kabaal van kilometers ver al wel heeft vernomen dat ze er zijn? ? Wat heeft het voor zin in camouflagepak rond te lopen als je zoveel herrie maakt? Waar is het voor nodig om zoveel honden rond te laten lopen als ze altijd allemaal in een lange rij jankend achter een geurtje aangaan (één hond is in principe genoeg lijkt mij)....

Eerlijkheidshalve moet ik wel vermelden dat de jacht op wilde zwijnen helaas noodzaak is geworden. Er zijn er veel te veel en ze zijn nergens buiten te houden, vreten hele druivenoogsten in een paar uur op en vernielen daarbij de planten zo hartgrondig dat er vaak nieuwe moeten worden geplant. Maïsvelden zijn ook niet veilig. Verder rollen ze zich doodleuk door de graanvelden en zijn bijzonder dol op zonnebloempitten. Ook hebben ze als hobby het omspitten van keurige grasveldjes. Wees niet verbaasd een heilig campo sportivo, voetbalveld, omringd te zien met een elektrische omheining, het enige dat de cinghiali buiten houdt. Voor de Umbri is het allemaal kristalhelder, maar ik ben er nog niet uit wie meer overlast veroorzaakt, de cinghiali of de cacciatori.