Valentijnsdag

Una storia del nostra amica Ciska Kuppen

Als ik mijn computer heb opgestart, verschijnt er opeens een hart midden op mijn beeldscherm. Het is niet zomaar een graphic, maar een origineel ontwerp van mijn eigen Valentino! Groot en rood prijkt het daar, als teken van liefde en voorloper van Valentijnsdag. Een tikkeltje jaloers ben ik wel op zoveel originaliteit. Zo'n boodschap lijkt dan wel simpel, maar is heel doeltreffend, want ik zit elke dag wel een paar uur achter mijn computer.

Ik weet nog niet waarmee ik mijn lief zal verrassen, maar in Napels weten ze wel raad met San Valentino. In de winkels heb ik schattige knuffels gezien, hun buikjes bedrukt met boodschappen als 'Ti Amo' of 'Mi Amore'. Ik kan in alle pasticceria's chocola kopen met dezelfde liefdesboodschappen. Het ziet er allemaal prachtig uit met die romantische strikjes en lintjes en het zal beslist heerlijk smaken. Bijna alles in Napels staat in het teken van de liefde, maar ik kan nergens over besluiten.

In het weekend is het opnieuw prachtig weer en ja hoor, daar staan ze weer: tientallen vrijende paartjes langs de weg, de domitiana. Ze staan niet ver van hun oude autootjes. De raampjes zijn met kranten geblindeerd. Je vraagt je af waarom ze dat doen, want het uitzicht op zee is echt prachtig. Je hoeft dan ook niet zo romantisch van aard te zijn om te bedenken dat veel Napolitaanse meisjes hier ten huwelijk worden gevraagd.

Pasgetrouwden poseren op deze plekjes voor de trouwfoto's. Naast hen staat altijd een zeer trotse en gelukkige familie. Zij doen alles voor het bruidspaar en regelen bijna alle zaken op deze belangrijke dag, zelfs het verkeer. Een trouwfeest is hier een echt familiefeest, net als in Nederland. Natuurlijk is de familie onmisbaar op zo'n belangrijke dag, maar er moet een tijd zijn geweest dat het jonge stel ze kon missen als kiespijn. Wij, als stranieri, kijken nogal eens op van de soms zeer heftige en uitgebreide vrijages van deze stelletjes.

In de trein, bij Mcdonalds, op de perronnetjes van het station, maar vooral langs de wegen gaan ze nogal eens tekeer. Natuurlijk, in Nederland kunnen ze er ook wat van, maar de meeste stelletjes houden het wel binnenshuis. En dat is nu juist het probleem van jonggeliefden in Napels. De meeste families zijn zeer klein behuisd. La mama is bijna altijd thuis en als hij werkeloos is, il padre ook. Dat is hier nogal eens het geval. Wat het nog erger maakt, zijn de fratelli, zeer nieuwsgierig van aard en groot in getale, gunnen zij het liefdespaar geen enkele privacy. Het frequente bezoek van de familie, waardoor het huis nog voller wordt, maakt de frustratie compleet.

Wat een verschil met de verliefde jongelui in Nederland. Zij hebben het geluk dat ze gebruik mogen maken van hun eigen kamer. Van zeer liberale ouders krijgen ze zelfs toestemming om bij elkaar te blijven 'slapen'! Natuurlijk pas nadat ze pa en ma hebben gerustgesteld, want er worden heus voorbehoedsmiddelen gebruikt...Dat moet voor de ouders een zeer grote opluchting zijn.

De 'eerste keer' in Napels vindt vaak plaats in de auto langs de weg. Zonder van het uitzicht te genieten, want die hebben ze zichzelf zorgvuldig ontnomen, door de autoraampjes van tevoren te blinderen met i giornali, kranten. Het duurde even voordat we daarachter kwamen. Een zeer bezorgde moeder sprak zich uit over deze pericoloso, gevaarlijke situatie.

Het gebeurt namelijk heel vaak dat de jongelui daar overvallen worden. Zij moeten dan hun juwelen, autoradio en cd's afstaan. Bovendien lopen ze het risico om mishandeld te worden. Toch riskeren ze dat keer op keer, voor dat hele kleine beetje privacy. Maar als ze eindelijk geschikte woonruimte hebben gevonden, kunnen ze trouwen, hoor. Dat moet voor de ouders een zeer grote opluchting zijn.

Gek, maar nu weet ik ineens wat ik mijn liefste zal schenken op San Valentino. Het zal me een zorg zijn of het origineel is of niet, het zal in ieder geval in alle privacy gebeuren...........

Ciao, ciao, Cisca!