Een Italiaanse ervaring in Nederland

Una storia del nostra amica Ciska Kuppen

Het begon op zaterdag 5 juni: het tweedaagse Italië-evenement in de tuin van kasteel Haarzuilen te Utrecht. Wij, Corinne Peperkamp en ondergetekende, Cisca Kuppen - voor een paar dagen in Nederland en inmiddels dikke vriendinnen met Corinne - hadden er lange tijd naar uitgezien.

Kasteel Haarzuilen

Het was even zoeken, naar zo'n groot kasteel, maar in het dorp Vleuten werd het festijn keurig aangegeven: "De Smaak van Italië, rechtdoor". We keken elkaar bevreemd aan: werd het vooraf niet "Italië-dagen" genoemd en sprak men daarna niet van "Het Italië-evenement"? Maar nu heette het "De Smaak van Italië". Ook helder, hoor...

Fiat cinquecento

Een parkeerplaats was zo gevonden, op een uitgestrekt weiland, dichtbij het kasteel. Nadat we elkaar hadden schoon- en opgepoetst, konden we voor de dag komen. We waren meteen onder de indruk, van het imposante kasteel Haarzuilen inclusief tuinen, de knalrode Fiat cinquecento, type cabrio, en een paar prachtig gerestaureerde Vespa's. Wat een binnenkomers! Op zaterdag was het minder stralend weer, maar op het terrein merkten wij daar niets van, wat een gezelligheid, wat een drukte, het deed mij aan Napoli denken. Heerlijke, overbekende Italiaanse etensgeuren kwamen ons tegemoet, de terrassen waren drukbevolkt en behalve onze eigen moerstaal, vingen we ook vrolijk Italiaans gebabbel op.

De serenade

We sjokten van stand naar stand, proefden sappige olijven en toast met truffelpaté, zeer apart van smaak overigens, en bekeken een overvloed aan Italiaanse ambachten: houtsnijwerk en keramiek, wijn, grappa en caffé, pasta en dolci, niets van het Italiaanse ontbrak, zelfs de romantische serenade niet. Ma che peccato, de Italiaanse troubadour verdronk slechts in de ogen van Corinne en was zelfs bereid met haar te trouwen... tot hij de dame aan het naastgelegen tafeltje diep in de ogen keek...

Inge, Claudia, Cisca en Corinne

We maakten overal een gezellig praatje, sommige deelnemers achter de stands ook, vooral de makelaars die huizen te koop aanbieden in, nee, niet Toscane, maar in Le Marche. Certo, Napoli vinden zij una città bella, maar niet interessant genoeg. Er was één stand waar ik een blunder van formaat beging. Waar ik dacht een folder over een luxe Italiaanse vakantie te vinden, bleek het informatie te zijn over... het beleggen van je zuurverdiende centen op de Italiaanse beurs. Stupida, vero? Ik had beter om me heen moeten kijken... behalve een hoge stapel folders en drie keurig geklede heren, was er niets anders te zien...

Rogier

De knaller van de dag wachtte ons bij de stand van Italie.nl, wat een boeken, wat een enthousiasme! (dit schrijf ik overigens echt niet omdat mijn verhalen op Italie.nl altijd zo'n gastvrij plekje krijgen). Chiedo scusa, Claudia, Inge en Elisabetta van Italie.nl, maar in deze stand stal Rogier toch echt de show. Lang, blond, blauwe ogen, torende hij hoog boven iedereen uit. Op zijn tafel lees-, kook- en informatieboeken over Italië. Kocht je er een of meer, kreeg je een glimlach van oor tot oor én een originele sticker cadeau. Die van Corinne prijkt nu op de kont van haar auto.

Er was maar één minpuntje die dag en dat was onze wandeling terug naar de auto, dwars door dat zompige weiland. De tip van die lachende parkeerwacht zullen we zeker onthouden: "Plankie, hoezo plankie? Trek maar fatsoenlijke schoenen aan!" Va bene, volgend jaar laten we onze Dolce & Gabbana's thuis en komen wij op klompen...