Au pair

Una storia del nostra amica Lauren Maassen

‘Het had allemaal een hoog Audrey Hepburn-gehalte:

"Ik ga in Rome wonen".

Penelope Green was eind twintig en stond voor de keuze:
een keurig bestaan of het échte leven;
een huis, een man én een kind of la dolce vita in Rome.
Ze koos voor het laatste'

papierwerk

Dit is wat er staat op de achterzijde van het boek ‘Ciao Bella!' en zo begon het avontuur van de schrijfster, Penelope Green. Zo begint mijn avontuur niet. Ik denk nog niet na over man en kinderen en besluit niet in een vlaag van verstandverbijstering mij voor járen in Italië te vestigen. Is er dan toch een link? Ja, namelijk het feit dat ook ík naar Italië vertrek. Niet 'voor de rest van mijn leven' maar 10 maanden lijkt me een heel begin. Want eindelijk is het dan zo ver; na jaren dromen en hopen ben ik nu bezig dit plan te realiseren. Een aantal dingen weerhouden me er nog van voordat ik mij geheel kan onderdompelen in de Italiaanse levenstijl. Het invullen van héél veel formulieren; het schrijven van een ‘Dear Host Family- Letter'; het maken van een dossier over ‘mijn leven' - dat min of meer mijn visitekaartje moet zijn voor mijn toekomstige au pair gezin.

Echter, met dat kleine jaar Italië in het vooruitzicht duik ik meer dan eens in allerlei boeken, tijdschriften, documentaires en de meest belachelijke ‘informatiebronnen' die er ook maar enigszins toe bijdragen dat ik niet geheel de weg kwijt zal raken, in het hectische leven dat de Italiaanse cultuur heet. En al die informatie heb ik hard nodig vrees ik ... Want eerlijk is eerlijk: ik heb geen ‘kaas gegeten' van Italië.

Het is dan ook enigszins opmerkelijk te noemen dat ik zogezegd aardig een Italië-fan ben. En waarom? Niet omdat ik er ooit ‘mijn hart verloren heb' tijdens een heerlijke, zomerse vakantie. Ik ben er rond mijn zesde jaar welgeteld twee keer geweest, dus zo'n indruk zal het land niet gemaakt hebben. En mijn vader is zogezegd een behoorlijke ‘Francofiel', dus de Provence ken ik als mijn broekzak, in tegenstelling tot Toscane, waar ik nooit één voet heb gezet. Nee. Alles dat ik weet van Italië heb ik tijdens het lezen van boeken en het zien van documentaires in me opgeslokt, ergens in een laatje van mijn hersenen gestopt, en daar is het gaan groeien: de liefde en vooral de nieuwsgierigheid naar dit land. Naar de cultuur, die zo anders is dan die van ons kaaskoppen.

Ik ben dan ook erg benieuwd waar ik terecht kom in dat o zo mooie, maar vooral vreemde en onbekende Italia. Nog een paar maanden wachten en het avontuur kan beginnen; het avontuur van een 18-jarig Hollands meisje, zonder enige ervaring met Italië, voor 10 maanden in haar eentje in dit land. Ik zal me alleen moeten redden, met meer dan alleen: ‘non capisco'. Ik zal nieuwe mensen ontmoeten, de cultuur van dichtbij leren kennen, gelukkig zijn én verdriet hebben. Maar bovenal zal het een geweldige ervaring zijn, iets om nooit meer te vergeten. En na dat jaar in Italië begin ik met frisse moed aan mijn studie in Amsterdam, een studie waarbij Italië nog steeds niet van mij af zal zijn: 'Italiaanse taal & cultuur'.

Maar vooralsnog blijft het bij het lezen van boeken en het zien van films om deze gure wintermaanden door te komen én om me enigszins voor te bereiden op mijn ‘tatina', au-pair, zijn. Vooralsnog blijft het bij het leren van Italiaanse woordjes en het luisteren naar Andrea Bocelli. Als dat geen voorbereiding is....