Polenta
La polenta is een klassiek Noord-Italiaans gerecht dat tot voor kort, bij gebrek aan beter, slechts door arme mensen werd gegeten. Inmiddels is Italia rijk en wordt polenta door iedereen gegeten. Het is zelfs mode om een goede polenta aan gasten voor te zetten, of de bergen in te gaan per mangiare polenta. In heel Italia zijn vele sagra della polenta (dorpsfeesten die om de polenta draaien). Wat bijna niemand weet is dat polenta een van de weinige wetenschappelijk bewezen afrodisiaci is. Lees dus vooral verder ...
Polenta? Ma che cos'è?
Polenta is een soort puree die gemaakt wordt van maïsmeel en water. Dat klinkt niet bepaald aanlokkelijk en dat is het eigenlijk ook niet. Maar evenals pasta, eet je polenta nooit alleen. Het is de kunst om klontjesvrije polenta te serveren met bijvoorbeeld kaas, vis (beroemd is de combinatie polenta met baccalà, stokvis), groenten of sugo di pomodoro.Dat klinkt eenvoudig, maar is het niet. Het maken van de 
originele polenta is bijna topsport te noemen. Je moet namelijk blijven roeren in een pan waarvan de inhoud steeds minder vloeibaar wordt, en toch voortdurend in beweging moet blijven. Waarom denk je dat Italiaanse boerenvrouwen zo sterk zijn?
Tegenwoordig is er gelukkig polenta te koop die ofwel slechts een paar minuten hoeft te koken en gegarandeerd klontenvrij is, ofwel al klaar is en slechts opgewarmd hoeft te worden. Lang leve de moderne technologie!
Un po' di storia
Polenta in z'n huidige vorm bestaat ongeveer vanaf de introduktie van maïs in Italia. Voor die tijd werd polenta gemaakt van een combinatie van andere granen (farro, spelt, miglio, gierst, avena, haver en segale, rogge). Maïs nam vrijwel onmiddelijk de plaats in van die granen, omdat het een resistent gewas is met een hoge opbrengst per m2. Aangezien polenta de honger stilde, een paar dagen houdbaar was en relatief eenvoudig te bereiden, aten arme mensen lange tijd niets anders. Dit had de uitbraak van een ernstige huidaandoening tot gevolg, omdat maïs een antivitamine bevat die zorgt voor een gebrek aan vitamine PP. In Zuid Amerika, waar maïs vandaan komt, werd maïs gestampt in een oplossing van water met kalk, een procedure die de antivitamine onschadelijk maakt. Dat was in Europa helaas niet bekend. Inmiddels is er zo'n rijkdom aan voedsel dat de antivitamine geen invloed meer heeft en is polenta wederom zeer populair.
Hoe maak je polenta?
Kant en klare polenta uit de supermarkt is natuurlijk heel handig, maar kan uiteraard nooit op tegen de echte polenta. Daarom volgt hier in het kort de bereidingswijze van de echte polenta. Je hebt een grote diepe pan met dikke bodem nodig en een lange houten, heel stevige pollepel om te roeren. Per liter water heb je 12 gram zout nodig en tussen de 200 en 300 gram vers gemalen maïsmeel. Is het maïsmeel te oud, dan bindt het niet goed en heb je een probleem. Maak je harde polenta, gebruik dan 300 gram grof gemalen maïsmeel (alleen aan te raden voor ware fitness-freaks). Makkelijker is het om zachte polenta te bereiden, en daarvoor neem je 200 gram fijn gemalen maïsmeel. Alles ertussenin en een combinatie van grove en fijne maling is ook goed. Aardig om te vermelden is dat in Noord-Italia (land van de sterke vrouwen) de polenta pas goedgekeurd wordt als de pollepel er rechtop in blijft staan ...)
Strooi het maïsmeel langzaam in water dat bijna aan de kook is en blijf constant op tempo met de klok mee roeren, af en toe afgewisseld met een paar diagonale slagen door het midden van de pan, van hoog naar laag. Hou dit zo'n 50 tot 60 minuten vol, tot de polenta gaar is en zich losmaakt van de pan. Doe de polenta op een houten plank en laat een paar minuten afkoelen. Neem een draad en snij hiermee plakken van de polenta. Serveer met een sugo, of met formaggio , maar je kunt er ook een ovenschotel van maken. Een ander overheerlijk recept is polenta con le salsicce.
Afrodisiaco ... la polenta?
Het is bijna jammer te noemen dat deze zo uitbundig geprezen kwaliteit van bepaalde drankjes en heel speciale gerechten nu juist aan de polenta te beurt valt. Polenta is nu eenmaal niet het meest sexy gerecht dat je te binnen schiet. Het staat vooral bekend als uitstekende hongerstiller en dat wil toch ook wat zeggen. Maar polenta bevat ook het aminozuur ‘triptofaan', dat het serotonineniveau doet dalen, wat als gevolg heeft dat iemand minder seksuele remmingen heeft. Dit opent perspectieven!
Helaas treedt het bovenstaande effect alleen op bij het eten van polenta zonder condimento (hetgeen je polenta povera oftewel armeluis-polenta noemt). Is dat misschien de verklaring voor het feit dat vroeger arme mensen zulke grote gezinnen hadden?