|
Veel Italianen blijven in eigen land als ze vakantie willen vieren. Wij, als quasi Napolitani, begrijpen waarom, want ons eerste jaar is voorbij gevlogen, omdat er zoveel te zien en te beleven valt. We hebben dan ook een paar dagen in Abruzzo doorgebracht. We hebben gewandeld in het Parco Nazionale en op de Gran Sasso. Tevens hebben we de Grotte di Stiffe bezocht. Dit deden we wijselijk op 14 augustus, onze laatste vakantiedag, want op de 15e is het druk op de weg in verband met Ferragosto (Maria-Hemelvaart), een nationale feestdag in Italië.
 De Italiaanse bewegwijzering is nonchalant. Zit dus niet steeds met je neus op de wegenkaart, want je zou het bordje Stiffe zo voorbij rijden en vanaf de weg zijn de grotten niet te zien. De ingang van de grot ligt namelijk hoog in de bergen, verscholen tussen het groen. Je mag er helaas niet op eigen houtje naar toe: er rijden speciale bussen. Twee ondernemende toeristen werden bij de ingang bestraffend toegesproken: prima pagare e dopo entrare, eerst betalen en dan naar binnen. Dat staat op het bordje! Beide heren, "we do not speak Italian" moesten dus gewoon, onverrichterzake en helemaal bezweet, bergafwaarts.
Zodra je de grot binnengaat, voel je het verschil in temperatuur. De koelte en ijskoude druppels voelden heerlijk aan op mijn huid. Onze gids vertelde honderduit, ook in het rap Italiaans, maar het was duidelijk dat het over de stalactieten en stalagmieten ging, want haar zaklantaarn bescheen ze van hoog tot laag. Ik vond het jammer dat de beroemde kerststal er niet meer stond, maar de natuur heeft er door de eeuwen heen ook iets moois van gemaakt. 'Trapezes' hoog in de lucht en weggehakte rotsen duiden aan dat er nog steeds hard gewerkt wordt. Het water is glashelder en de lucht zuiver. Verderop heerst een mystieke stilte. Het is er adembenemend mooi. Even leek het of ik tussen de zuilen kleine figuurtjes zag staan. Maar in het flitslicht van een fototoestel, bleken het 'jonge' stalagmietjes te zijn. Flitslicht, dat was toch verboden? Voor de vriendelijke gids iets kon zeggen, had een Italiaan het al geregeld. Ook deze boosdoener werd bestraffend toegesproken: non fotografare. Dat staat op het bordje! Voor dat bordje hoeft men geen Italiaans te leren: etenswaren, videocamera's en fototoestellen worden rood doorkruist afgebeeld. 
Vlakbij Stiffe ligt het prachtige dorpje Santo Stefano di Sessanio. We reden over slingerende wegen en oude paden en zagen ineens de karakteristieke ronde toren van Santo Stefano, met daaromheen vele huisjes. Het dorpje oogt Middeleeuws ... je verwacht er ridders en horigen, adellijke dames en dikke herbergiers ... en die zijn er inderdaad, als er iets te vieren valt. Er hingen gescheurde, fladderende aanplakbiljetten waarop nog net te lezen viel: Middeleeuwse Festijnen! Vielen wij even met onze neus in de boter! Jammer dat er zo weinig toeristen waren. Want men had er echt werk van gemaakt! Naast de gesloten deuren hingen bordjes: hier wordt keramiek beschilderd, daar overheerlijke olie en azijn verkocht, houtsnijwerk, handgemaakte kleedjes... Wanneer zou het beginnen?
Toen zagen we haar, een goedmoedige matrone. Haar handen devoot gevouwen op een bevlekt bloemetjesschort, zat ze op een rieten stoeltje voor haar scheefgezakte huisje. Ze wees hoofdschuddend naar het enige aanplakbiljet dat nog intact was: Middeleeuwse festijnen...op 12 en 13 augustus. In de herberg mochten alleen de acteurs genieten van een overheerlijke, Middeleeuwse maaltijd. Daarna moesten zij zich, net als de dikke herbergier, gaan voorbereiden... voor het grote festijn van 15 augustus, de Ferragosto. Inderdaad, dat stond op een bordje!!
Saluti!! Cisca Kuppen
|